Uzbekistan 2011

Taszkent - Urgench - Chiwa - Mujnak - Ayaz Qala - Chiwa -  Bukhara - Shakrisabz - Samarkanda - Taszkent

Na krótką wyprawę do serca Azji Centralnej wybraliśmy się we dwójkę, Szymek i ja. Biurokracja związana z otrzymaniem wiz wjazdowych i ich ceny mogą łatwo odstraszyć potencjalnych zainteresowanych regionem podróżników. Początkowo w planie była także wizyta w Turkmenistanie, ale po przeliczeniu kosztów zrezygnowaliśmy i zostaliśmy przy pierwszym wariancie zakładającym zobaczenie Uzbekistanu. Po miesiącu oczekiwań otrzymaliśmy paszporty z wizą i mogliśmy wsiadać do samolotu.

Po wylądowaniu w Taszkiencie przesiedliśmy się na samolot uzbeckich linii lotniczych lecący do miasta Urgench. Dalej taksówka zawiozła nas do starego miasta Itchan Kala w Chiwie. Moim zdaniem to najciekawsze i najładniejsze miasto na jedwabnym szlaku w Uzbekistanie.

Meczet Piątkowy w Chiwie

Zachodnia Brama w Chiwie

Charakterystyczne mury okalające Itchan Kala o zachodzie słońca

Ził to bardzo popularne auto w Uzbekistanie i nie byłoby w tym nic dziwnego gdyby nie fakt, że wszystkie te auta jeżdżą tutaj na gaz. W zachodniej części kraju niedobory ropy i benzyny to codzienność. Wszyscy przerobili auta na gaz.   

Szymek skusił się na porcję kumysu, sfermentowanego wielbłądziego mleka zawierającego 1-3% alkoholu.

Mujnak w przeszłości był głównym portem i przystanią rybacka Uzbeckiej Socjalistycznej Republiki Radzieckiej założonym na półwyspie na południowym brzegu Jeziora Aralskiego. Dzisiaj, na skutek wysychania zbiornika, jest to mała osada oddalona o blisko 200 kilometrów od linii brzegowej zamieszkana przez kilkaset osób nie mających nic do roboty poza piciem alkoholu i wałęsaniem się po opuszczonych budynkach. 

Porzucone kutry rybackie, które kiedyś stanowiły źródło dochodu całych rodzin straszą dzisiaj przyjezdnych stanowiąc straszną pamiątkę destrukcyjnych działań sowieckich inżynierów. Chcąc nawodnić pola bawełny budowali setki kanałów, które praktycznie pozbawiły wody zasilającą Jezioro Aralskie rzekę Amu-darię.

Starożytna forteca królestwa Khorezmu, Ayaz Qala, oddalona jest o niecałe dwie godziny drogi na północ od Khivy. 

W pobliżu fortecy Kazachowie posiadają mały camping z możliwością spania w jurtach.

Najlepiej przyjechać tutaj późnym popołudniem i zostać na noc korzystając z gościny i smakując przepysznych potraw przyrządzanych przez właścicielkę.

Ulice Chiwy

Uzbeccy kierowcy taksówek to bardzo mili ludzie. Ciekawi świata i chętnie pozujący do zdjęć. W tle widać Amu-darię.

Jedziemy z Urgench do Bukhary przez pustynie Kyzył-Kum.

W jednej z medres w Bukharze.

Bukhara

Kobiety sprzedające lepioszki, smaczny lokalny chleb.

Mury otaczające fortecę w Bukharze, Arkę.

Kwiaty białego złota, jak nazywają w Uzbekistanie bawełnę. Kraj jest czołowym światowym eksporterem tego włókna.

Zdecydowana większość terytorium Uzbekistanu to równiny. Jadąc z Shakrisabz, miasta rodzinnego Timura, do Samarkandy zbliżamy się do granicy z Tadżykistanem i przejeżdżamy przez przedgórza i góry dochodzące do 2000 m n.p.m.

Registan. Samarkanda.

Kobiety w Uzbekistanie ubierają się bardzo kolorowo. Nie musza także zakrywać twarzy. Islam nie jest tutaj tak rygorystyczny jak chociażby w Iranie.

Na targowisku w Samrkandzie.

Poruszający cmentarz w Samarkandzie - Shah-i- Zinda.

Freski ze starożytnej Samarkandy (Marakandy) w muzeum Afrosiab.

Rzeka Siob w kompleksie mieszczącym grób biblijnego proroka Daniela.

Taszkient. Kompleks Khast Imom, gdzie znajduje się najstarsza księga Koranu na świecie.

Park Navoi

© Tekst i zdjęcia Tomasz Szymkiewicz